Ik ben geen christen, ik ben een mens!
mei 22, 2018
De vlucht naar boven
mei 29, 2018
Show all

Geen christen (2): Wie moet ik bedanken?

 

Mijn afscheid van religie in het algemeen en van het christendom in het bijzonder is niet onopgemerkt gebleven. Het is fascinerend om te zien hoe mensen daarop reageren. Van boosheid en teleurstelling tot opluchting en dankbaarheid, alles kwam voorbij. Opmerkelijk was ook dat iedereen iets anders las in wat ik schreef. Zo lazen velen in mijn betoog dat ik afscheid nam van God en van elke vorm van geloven. Dat is natuurlijk niet het geval - het zou bijzonder dom en kortzichtig van mij zijn.

In mijn ogen zijn atheïsme (god bestaat niet) en materialisme (alleen wat we waarnemen bestaat) een vorm van intellectuele luiheid. Dat wij geen harde bewijzen kunnen vinden voor het bestaan van God of het bestaan van ‘meer tussen hemel en aarde’ is geen bewijs voor het niet-bestaan van God of een andere dimensie. Wie met een open blik naar de natuur kijkt kan niet anders dan verwonderd raken over de verbijsterde schoonheid van het leven en de gedetailleerde intelligente van het ‘ontwerp’.

Als ik kijk naar mijn kleine grote zoon (Evan is alweer 7 maanden) en van dag tot dag zijn ontwikkeling volg, als ik op mijn knieën in mijn moestuin de groei van zoveel verschillende planten en vruchten uit dezelfde aarde bewonder, als ik op mijn rug liggend in het bos ‘verdrink’ in de miljarden felgroene beukenblaadjes die dansen in het zonlicht... dan word ik stil! Ik begrijp niks van dit ongelofelijke leven. Het is zo mooi, zo overvloedig, zo precies en geraffineerd, zo ongelofelijk complex en tegelijk zo eenvoudig en kloppend... mijn denken krijgt er geen vat op en mijn hart opent zich in dankbaarheid.

Natuurlijk willen we dan graag antwoorden. Of misschien op z’n minst een adres voor onze dankbaarheid en verwondering: wie moet ik bedanken? Alles in dit leven lijkt te wijzen naar meer, naar iets dat groter is, naar een geheim, naar een oorsprong. En natuurlijk zoeken we dan taal en metaforen die ons helpen deze veelkleurige en complexe wereld te begrijpen. Natuurlijk ontstaan er dan verhalen die onze verwondering kunnen herbergen. Eerlijk gezegd begrijp ik mensen die deze vragen niet voelen niet. Ik zou ze willen toeroepen: “Kijk dan, kijk dan hoe mooi, hoe ongelofelijk intelligent en complex en samenhangend het leven is! Kijk dan!”

Maar het blijven vragen en antwoorden van mensen. Harry Kuitert zei het ooit heel treffend: “Alle spreken over boven komt van beneden”. Dat is niet erg, dat is wat het is. Het betekent ook niet dat ons “spreken over boven” (God) per definitie onwaar is. Maar het betekent wel dat we het nooit zeker zullen weten. Wij geven woorden, beelden, verhalen en rituelen aan onze verwondering. Wij formuleren antwoorden op de onontkoombare vragen. Wij vertellen over onze onverklaarbare ervaringen. Maar het blijft allemaal ‘van beneden’...

Deze positie kennen we als de agnost: het niet-weten. We vermoeden veel, we geloven van alles, maar we weten het niet. Ik ben zo’n agnost. Ik weet dat we het nooit zeker kunnen weten. Ik verwerp de claim op de waarheid (ook deze ‘waarheid’). Maar ik vermoed veel. Dat we louter materie zijn in een leeg universum kan ik niet geloven. De wereld is me te mooi (en soms ook te wreed) om het daar bij te laten. Ik wil zo graag ‘dank je wel’ kunnen zeggen bij het wonder van het leven...

Dank je wel.
Dank je wel.
Dank je wel.
Amen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *